Ne oldu şimdi dünyaya böyle? Kimse bilmiyor aslında. Öylece duruyoruz. Bakıyoruz. Herkesin bir fikri var ama gerçek ne acaba? Onun da fazla önemi yok zira herkesin yaşadığı kendi gerçeği sonuçta. Dünyanın en güzel yerlerinden birinde de olsan, mesela Norveç’te, yine de birilerinin kararıyla eve kapatıldığını, birilerinin kararıyla ülkeye kapatıldığını bilmek sinir bozucu işte. Yani bıraksalar uçağa binip gider miyim bir yere? Hayır. Ama bu benim tercihim olmalı. İki ay oldu yok lock down yok karantina, yok Coronavirus yok Covid-19 derken adım adım yaklaşan depresyonun ayak sesleri mi o? Hah ta kendisi işte. Sıkışmışlık duygusu sürekli boyun kasılması gibi. Hani boynu kasılır ya insanın kafası yüzseksen kilo gibi gelir. Söküp atsan o kafayı boynun rahatlayacak gibi. Ne tatsız oldu dünya amaaaan….

Koşmak bile istemiyorum… Bir dönem oldu korkudan koşamadım arkasından koşmadıkça koşamadım. Şimdi de sıkışmaktan koşamıyorum. Böylece bir kısır döngü içinde debelenip duruyorum. Bıktım valla bıktım. Ne güzeldi her şey aslında şundan iki ay öncesine kadar.