Her gün bir başka ben

İstediğin kadar koş bir gün, diğer güne hiç benzemiyor. Bir gün rüzgar gibi koşarken, coşarken, diğer gün ayaklarım yerden kalkmıyor sanki ve nefesim asla yetmiyor. Çok moral bozucu ve berbat bir his bu. Sanki ilk defa koşmaya çalışıyor gibi oluyorum…
Mesela dün, hazır Ankara’nın nemsiz havasında koşayım dedim ama ne mümkün, 4.5 km koştum ve tükendim, taksiye binip eve zor gittim. Bazen böyle oluyor. İstediğin kadar zorla olmuyor işte. O zaman daha fazla acı çekmemek için bırakıyorum ama moralim bozuluyor, bütün gün keyfim yerine gelmiyor, sinir bir insana dönüşüyorum….
Şimdi İstanbul’da sıcakta koşamayacağım için spor salonundaki koşu bandına gidiyorum. Sabah öyle altıda kalkıp koşabilenlerden değilim, saatimi sekize kurup kendimi sekiz buçukta yataktan kazıdım resmen. Yok yani o sabah insanlarından değilim ben. Sabah kahvaltımı yaparım, kahvemi içerim, biraz dururum ancak öyle başlarım güne. Erkenden kalkıp, sabah sabah koşmak falan bana gelmez. Akşama gelince, İstanbul’da koşamıyorum, pek tekin gelmiyor ortalık. Karşıda otursam Caddebostan sahilinde koşabilirdim ama uzak işte orası. Sonuçta bu sebeplerle koşu bandını tercih ediyorum. Hem de kış için hazırlık oluyor ve iyi de oluyor aslına.

Temmuz 8, 2017 0

Koştukça koşasın gelir

Söyleseler inanmazdım, anlatsalar anlamazdım ama koşmanın garip bir bağımlılık yaptığı ortada.
Mesela ben daha önce de böyle bir heves yoga yaptım, heves derken yanlış anlaşılmasın uzun yıllar sürdü aslında, hatta fazlaca ileri gidip hocalık eğitimi aldım ve işte o noktada yogadan kopmaya başladım. Orada bir “biz” olma hali vardı, yani işte,” biz yogacılar” gibi, üstelik daha fazla yogacılar ve daha az yogacılar olarak ikiye ayrışan biz olma durumu. Üstüne bir de aman evrene iyi enerji gönderelim iyi olsuncular, içimize doğru çıktığımız yolculuklar falan derken benim ruhum sıkıldı. Gerçi Metin Hara epeyce iyi düşünmüş galiba. Neyse şimdi konu o değil de söylemeden geçmeyeyim, yoga her zaman çok faydalı bir bedensel egzersiz özellikle koşu gibi bir sporla uğraşanlar için esnemenin önemi tartışılmaz. Koşu sonrası iyi bir esneme ve uzatma yaniiii “stretching” dostlar pek faydalıdır. Üşenmeyiniz yapınız.
Konuya döneyim bari, insan başlıyor koşmaya ufak ufak, kısa mesafelerle, sonra yavaş yavaş artıyor o mesafeler sanki sonsuzluğa doğru uzanıyor. 300 metre birden bire 3 kilometreye oradan 13 kilometreye ve işte öylece gidiyor. “Yok artık daha neler?” dediğin mesafeler küçülüp kalıyor. Hayret yani, ben de hala şaşırıyorum. Hala derken, Kasım ayında başladım koşmaya şimdi aylardan Temmuz. Şaka maka dokuz ay olmuş.
Ben kendi sınırlarımda dokuz ayda en uzun 13 km koşabildim henüz. Hedefim 12 Kaım 2017 İstanb ul Maraton’unda 15K koşmak. Epeyce heyecanlı.
Koşmak için sadece koşmak gerekli, evet uygun ayakkabı ve kıyafet de lazım ama o kadar aslında. Çıkar koşarsın, yorulursan yürürsün, sıkılırsan durursun işte o kadar. Ve de koştukça koşasın gelir. Fotoğraftaki gibi, yağmurlu bir kış günü, kimsenin olmadığı bir parkta koşmanın tadına varırsın mesela :))

Temmuz 4, 2017 0

İlk koşu malzemelerim

Koşma denemelerim devam ederken bir yandan internet araştırmalarım da tüm hızıyla sürüyordu. İlk kilometremi koştuğuma göre artık beş kilometre koşmaya hazırlanmam gerekiyordu ama önce üç km. koşmayı denemeye karar verdim, zaten acelem yoktu. Telefonuma Nike’ın uygulamasını indirdim, ama telefonu kola takma raconu var onu instagramdan biliyorum neyse gittim aldım kola takılan telefon kılıflarından, hem koşarken müzik dinlemek için de iyi oldu. O zaman yeni bir spor ayakkabı da şahane olur dedim, şöyle havalı bir koşu ayakkabısı. Gittim kamyon yüküyle para verdim nefis bir Nike Air zoom Pegasus 33 aldım kendime. Gerçekten nefis bir koşu ayakkabısı kendisi, birlikte yüzlerce km koştuk hala miyadı dolmadı yaklaşık 800 km gidermiş. Günler ilerledikçe mesafeyi arttırdım ve gerçekten üç km koşabilmeye başladım. Aman nasıl bir mutluluktur anlatamam evden çıkıyorum 25 dakikada 3km koşuyorum diye seviniyorum o zaman. O zaman derken yıllar önce değil geçen kışın başı yani. Hıza hiç takılmıyorum zaten, sadece koşma eylemine alışmaya çalıştığım bir dönemdi ve çok zevkliydi. Gerçi ilk defa hiç durmadan ve arada yürümeden üç kilometre koştuğum gün kendimi aşırı yorgun hissedip bütün gün yatmıştım. Bacaklarım çok ağrımıştı, kolumu kaldıracak halim yoktu hiç unutmuyorum o günü.
İnsan nasıl yüzmeye gitmek için mayo, bone, gözlük sahibi olmalıysa, koşmak için de uygun giyisilere sahip olmalıymış bunu da internetten okudum ve öğrendim. Koşu için özel üretilmiş tayt, tshirt, rüzgarlık, çorap vs vs vs. Listeyi çok uzatmak mümkün. Ben bir uzun, bir de diz altı Nike tayt aldım, iki tane de kısa kollu üst. Eskişehir’de Nike’ nin güzel bir outlet i var fiyatları da uygun olduğu için herşeyi oradan aldım. Zaten oldum bittim Nike severim o ayrı. İlk malzemerim bunlardı fakat sonra hızlı bir şekilde hava soğudu, o zaman termal bir üst, eldivenler, bir yelek ve bere aldım. Bütün kış bunlarla koştum ve hava bazen çok soğuk oldu -10 a kadar dışarıda koştum ama daha da soğukta koşmadım. Karda koştum, donda koştum, gece koştum, gündüz koştum, vakit bulabildiğim ve kendimi iyi hissettiğim her zaman koştum.
Ve sonunda bir gün 5 km’ yi hiç durmadan koşmayı başardım. Gururluydum öyle böyle değil.

Temmuz 2, 2017 0

Koşmaya nasıl başladım

Zamanla pek çok şeyi unuttuğum için yazmaya karar verdim. Başkaları da okursa ne güzel, yok okumazsa olsun önemli değil.
Aslında şöyle söylemek gerekir. Bu yaşıma kadar koşmaktan nefret ettim, gerçekten. Hem de öyle böyle değil. Koşmanın çok gereksiz ve zor bir eylem olduğunu düşündüm. Ne o öyle terlemek, nefes nefese kalmak falan hiç bana göre değildi. Anlaşıdığı üzere yeni koşucuyum, öyle yılların tecrübesiyle yazmıyorum yani, benimkisi günlük kıvamında bir şey daha ziyade.
Neyse efendim Kasım ayıydı yıl 2016, bir arkadaşımla kahve içiyorum ve konu spora geldi ki bu çok normal arkadaşım da fena halde fit bir kişidir haliyle konuşuyoruz işte spor, yüzme derken koşmaktan bahseder olduk. Ben hemen başladım konuşmaya, aldım sazı elime aman öyle sevmem böyle nefret ederim, şöyle gereksiz, böyle saçma bir şey koşmak, falan falan. Kahveleri içtik kalktık.

Ben eve döndüm, ertesi gün sabah spora gidiyorum baktım parkta yürüyüş yapan insanlar var. Hadi dedim ben de biraz yürüyüş yapayım, hava serin ama pırıl pırıl gökyüzü tam yürümelik yani. Biraz sonra aklımda çılgın düşünceler, “acaba koşabilir miyim?”
Bu arada park çok güzel, harika bir koşu parkuru var, beş yüz metre. Neyse efendim denemesi bedava ne de olsa, başladım koşmaya ancak üç yüz metre koşabildim, dilim dışarıda bıraktım, ne nefes alabiliyorum, ne ayaklarım bacaklarım gidiyor. Sinir oldum, bindim arabaya gittim salona, biraz yüzdüm rahatladım.
Ama kafama takıldı bu koşu işi. Instagram’da görüyorum pek çok arkadaşım koşuyor, hani özeniyorum da ama yapamıyorum. Açtım iPad’i sordum Google tanrısına “how to run?” yani nasıl koşulur Google söyle bana? Oooo ooo sonsuz yazı, video, başladım izlemeye ama dipsiz bir dünyaya düştüm ve bir noktada durdum. Giydim taytımı, spor ayakkabılarımı gittim parka tam tamına 1 km koştum ve kendimle çok gurur duydum.

İşte her şey böyle başladı.

Temmuz 1, 2017 0