Yarış mevzusu benim için Barış Manço’nun dediği gibi on puan,on puan, on puanla herkes şampiyon gibi bir şey. Bu yaşında koşmaya başlayıp sonra da hırs edinecek halim yok herhalde. Amaç başkalarıyla da beraber koşmak. Hep yalnız koştuğum düşünülürse, yarış kalabalığı bana büyük bir mutluluk veriyor.
Ama ilk yarış herhalde en heyecan verici olanı olsa gerek.
Fakat bu hikayeye başından başlamak gerekir.
Türlü olayların peşi sıra gelmesi aslında koşunun benim hayatımda apayrı bir yere sahip olmasına sebep oldu.
Geçen sene, 2016 yılının Temmuz ayında, yani bundan tam bir sene önce, canım arkadaşım Zeynep Işık’ın akciğer kanseri olduğunu öğrendik, Haziran’da beraberdik öksürüğünü öksürük şurubuyla kesmeye çalışmıştık ama olmadı işte… Hayat dediğin göz açıp kapayıncaya kadar. Bir varsın, bir yoksun. Bu yokluk fikri, hastalık düşüncesi, kaybetme korkusu, nefes alma çabası beni koşturmaya başladı aslında. Kaçmak, unutmak, yalnız kalmak ve biraz düşünmek için Eskişehir’in ayaz kışında kendimi sokaklara vurdum. Koştum koştum, koştukça koşasım geldi. Zeynep gitti, ben kaldım.
Kaldığım yerden daha uzaklara koşmaya çalışıyorum ve Zeynep hep yanımda.
İlk yarış Antalya’ya denk geldi. Zeynep’i tanıdığım ve kaybettiğim şehir. Heyecan bir yana hafif bir buruklukla birlikte koştum.
Evet tüm korkularıma rağmen on kilometreyi bitirebildim, sonuncu olmadım ve dostların sayesinde, Kansersiz Yaşam Dermeği için epeyce yüklü bir bağış topladım.
Kendimle gurur duydum gerçekten ve bu duygu paha biçilmezdi. Beş aylık koşu maceramda geldiğim yerden, yaptığım şeyden o kadar mutlu oldum ki, sanırım bu tatmin duygusu koşuyla aramdaki bağı çok kuvvetli bir hale getirdi.
Belki kaçmak için koşuyorum, belki daha fazla nefes alabilmek için ya da sadece koşuyorum. Bilmiyorum.
Antalya’da da öyle oldu, sadece koştum, bazen gözümden ince ince yaşlar aktı ben öylesine koştum. Ve sanırım daha güzel bir ilk yarış olamazdı. Tüm duygularıyla iyi ki koştum Antalya’da.
Ve elbette dostlar vardı :)) ❤️
Koşan Aslı 
Yorum bırakın